Door Jack Schoenmakers
Dit jaar was er weer een mooie groep STW-ers aanwezig bij de Alternatieve 11 Stedentocht en de activiteiten daaromheen. Afgelopen jaren was het vaak wat kwakkelen met de ijskwaliteit maar dit jaar waren de omstandigheden (in de 1e week) schitterend. Dat droeg bij aan een in alle opzichten geslaagd evenement.
De eerste die ter plekke arriveerde was Sander Schot. Hij had met 2 kennissen een mooie reeks activiteiten op het programma gezet. Zoals met gids zwerven op het grote meer (jaja, dat lag ook grotendeels dicht), trailrunning en natuurlijk schaatsen.
De volgende die aankwamen waren Klaas van den Berg, Willeke Koers en Jack Schoenmakers. Met Jolle Landman stond voor hun eerst op woensdag het ONK masters op het programma. Dat viel voor Jolle wat lastig omdat ie eerst nog een klusje in Nijmegen had. Waardoor hij pas de avond ervoor per trein arriveerde.
Na een vlotte start waren eerst Jack, toen Willeke en vervolgens Klaas en Jolle de snelste groep kwijt. Niet getreurd: Jolle kon voor Klaas werk in groep 2 opknappen en zo ging Klaas in goede positie de eindsprint aan. Zijn voorbereidingen op deze situatie (waaronder 6-7 kg gewichtsverlies) betaalden zich uit: hij versloeg alle 60+-ers en werd dus Nederland kampioen!
Jolle sprintte af als 9e in de 50+ groep. Willeke kon aanpikken toen het peloton langskwam en werd 2e dame. Jack eindigde weer een rondje later ook als 2e bij de 70+. Na afloop werd door waardin Bernadette in het onderkomen op schnaps getrakteerd.
Donderdag werd er wat gelummeld, waarbij de inmiddels gearriveerde Egbert Jansen met Sander ook het grote meer opzocht. Hij was in het kader van de sponsortocht voor Stichting Hartekind deze kant opgekomen.
Minder afgetraind dan Sander maar prima schaatsend reed hij op vrijdag voor de tweede keer de tocht uit in 9 uur 35. Voorwaar niet slecht: vorige keer deed ie er bijna 11 uur over. Zouden die STW trainingen toch wat opleveren?
Sanders’ eerste Alternatieve ging in 9 uur 49. Hij reed samen met Pa en zoon Moraal. Net als de andere deelnemers had ie behoorlijk kou geleden onderweg maar wel prima in het veld geëindigd (169 op 661 deelnemers bij de mannen).
Jolle en Klaas startten om 7 uur in het donker goed voorin en troffen daar al snel bekenden uit het ONK van woensdag. Het ging er hard aan toe, waardoor eerst Jolle na een valpartij en later Klaas de snelste groep moesten laten gaan. Klaas (bij zijn 2e deelname ooit) kon toch lekker doorkachelen en eindigde als 22e in 7 uur 38. Ook niet gek!
Jolle (bij zijn eerste deelname op een 200 km route) had halverwege serieuze rugproblemen. Hij reed de 2e helft van de route met 2 handen op de knieën uit. Hij werd 59e in 8 uur 33.
Willeke was iets minder voorin gestart. Ze reed haar eerste 200 km met een degelijke basis vanuit trailrunning en triatlons. Dat ze ook nog eens de scheuren prima bleek te kunnen ontwijken was mooi meegenomen. En mede dankzij de strakke planning van het eten onderweg bleef ze fris tot het einde: ze werd 9e dame (op 161 deelneemsters) in 9 uur 06. Dat voldeed meer dan aan de verwachtingen.
Bij Jack liep het allemaal minder florissant: in de voorbereiding had ie te kampen met een spierblessure in de kuit, die ternauwernood bleek hersteld. Maar nu reed ie na een vlotte start in een scheur en na 8-9 km was het eigenlijk al ‘game over’: met een verrekte hamstring, berekoud en totaal niet ontspannen ploeterde hij nog door tot 100 km en stopte toen (met nog 6 uur over op de klok). Het zit niet altijd mee.
Robbert Profittlich was de laatste die arriveerde. Hij kan prima uit de voeten op natuurijs en doet aan langlauftochten met in tenten overnachten bij -15 graden. Toch had ook hij behoorlijk kou geleden. Maar finishte desondanks vlot als 31e in 8 uur 07.
Na afloop schuifelde iedereen met zere ledematen naar de grote tent om daar verhalen te vertellen en na te genieten van de geleverde prestaties. Al met al was het een schitterende week met veel plezier op en rond het ijs.
De 3e en 4e tocht werd op een heel ander parkoers gereden: door sneeuwval moesten de 200 km deelnemers liefst 46 rondjes rijden. In de tweede week van het evenement waren Lindy Messchendorp en familie ook nog op het meer (niet voor de tocht overigens).