Door Sander Schot
Wat is een BRM?
Voor wie het niet kent: BRM staat voor Brevet Randonneur Mondial, een internationaal erkend format voor lange-afstandstochten op de fiets. Je rijdt zelfvoorzienend, op eigen tempo, binnen een vaste tijdslimiet. Bij de 600 kilometer is dat 40 uur. Het is geen wedstrijd, er is geen begeleiding onderweg: gewoon jij, de kilometers en de klok. Sinds kort rijd ik dit soort tochten als voorbereiding op Paris-Brest-Paris 2027 de 1200 kilometer lange klassieker die maar eens in de vier jaar wordt verreden. Nou doen er ongeveer 8000 mensen mee aan PBP en melden zich dubbel zoveel mensen aan. Echter met het 600 km brevet zou ik gemakkelijker door de voorinschrijving kunnen komen. Dus dat was de inzet!
Windkracht 5
Samen met mijn vrouw Henrike was ik al vrijdag naar Wemeldinge in Zeeland afgereisd. We hadden ons trekkerstentje neergezet op de camping. Het waaide al geweldig, ZW windkracht 5, en dat was een voorbode voor de zaterdag waarop de tocht zelf begon. Bij Hotel Brasserie Smits had zich in alle vroegte een bont gezelschap verzameld. Vreemde vogels uit alle windstreken, letterlijk: een zeventig Belgen, Duitsers en Nederlands. Hoewel de meeste een glimmende racefiets met flinke bikepacks hadden meegenomen, was er ook iemand met een dichte ligfiets, en zelfs iemand met een mountainbike. Iedereen had zijn eigen tactiek uitgedacht voor die 40 uur. Boek je een hotelletje ergens halverwege, of rijd je gewoon door? Zoek je aansluiting bij een groepje, of trek je liever alleen je plan? Wat voor voeding heb je bij je en hoe zwaar is het, en wat koop je onderweg? Ik had me voorgenomen om in elk geval tot in noord Frankrijk met een groep mee te rijden en had een heuse voedingsstrategie bedacht.
De route naar de Opaalkust
Om 8:00 uur ging het vanuit Wemeldinge los, over Zuid-Beveland en Walcheren naar Vlissingen. Vanwege de vaste vertrektijden werd er aardig doorgereden naar de Westerschelde Ferry, die ons naar Breskens bracht. Daarna ging het langs Sluis en de Damse Vaart naar Brugge, verder de kust op naar Nieuwpoort en via Duinkerke en een stukje Opaalkust naar Boulogne-sur-Mer. Dan kom je dus aan in Boulogne-sur-Mer, en is het 18:00 uur en heb je 230 km op de teller staan. En dan moet je nog 370 km…
De groepjes waar ik in meereed veranderden voortdurend van grootte. Dan pikten we iemand op, en dan wapperden er weer een paar af. Ik probeerde goed mee te draaien zodat we kop over kop een mooi tempo zouden kunnen vasthouden tegen de wind in. Al snel bleek dat lang niet iedereen gewend is om in een groep te rijden, sterker, er waren er denk ik maar weinig die dat gewend waren maar als je 230 km tegenwind hebt dan wil je wel!
Even terug. Zaterdagmiddag, ergens tussen Duinkerke en de grens, fietsten we tientallen migranten voorbij die tussen een tentenkamp en de stad heen en weer liepen. Meerderen van hen droegen een rood zwemvest in de hand, nog in de plastic verpakking. Het bleef de rest van de tocht door mijn hoofd spelen. Wat een drama, wat uitzichtloos ook. Dan is afzien op de fiets gedurende een weekend toch behoorlijk betrekkelijk.
Tien uur fietsen in het donker
De nacht is bij zo’n tocht een verhaal apart. Zo’n tien uur fietsen terwijl de rest van de wereld slaapt en elke winkel en elk barretje potdicht zit. Dat moet je vooral tussen de oren zien te overbruggen. Ergens na middernacht zag ik hier en daar iemand een bushokje of talud opzoeken voor een uurtje slaap. Zelf heb ik het niet gedaan, want onderweg trok ik een tijd op met Stephan, een ervaren rot die zich super Randonneur mag noemen. Het weekend ervoor had hij de BRM 1000 gereden. Ja, inderdaad, het kan altijd nog gekker. Hij gaf goede tips en met zijn tweeën door de nacht fietsen (en later met zijn zessen) maakt toch echt een groot verschil. Ik was blij dat ik nog de helft van mijn mega pizza in mijn trailvest had gestopt, maar 10 uur doen met 2.5 liter water was toch schromelijk onderschat. Gelukkig kwamen we een automaat tegen bij een benzinestation waar we extra water en cola konden inslaan.
We zijn er bijna
Tegen zonsopgang, na een hele nacht doorgetrapt te hebben, begonnen de vogels weer te fluiten. Op dat moment realiseer je je dat het ergste voorbij is, ook al moest er toen nog een 170km worden afgelegd. Bij Lier hebben we een bakkertje ‘overvallen’ voor de broodnodige koffie en calorieën. Even droog zitten was ook erg welkom want het was ondertussen echt serieus gaan regenen. De laatste 40 kilometer tot aan Wemeldinge kregen we nog een pittige tegenwind te verduren. De spreekwoordelijke laatste loodjes. Je concentreren op je taak, dat is eigenlijk het enige wat werkt.
Klaar, en Parijs een stuk dichterbij
Binnen 30 uur was ik samen met Stephan terug in Wemeldinge. We kwamen als nummer 12 en 13 over de finish, hoewel die ranking niet echt wordt bijgehouden, want het is immers geen wedstrijd. De stempelkaart en de selfies bij de controleposten werden gekeurd en het brevet bevestigd. Paris-Brest-Paris volgend jaar is een stuk dichterbij, maar nu eerst… herstellen.
Meer over de tocht: evenementpagina bij Randonneurs Nederland en mijn rit op Strava.