Van onze speciale verslaggever Jack Schoenmakers.
Ook dit jaar is er weer een STW zomertrip georganiseerd. In de vorm van een 2-traps evenement met 3 routes rond Sion in Zwitserland en 3 rond Schönau in het Zwarte Woud.
Er waren 10 deelnemers/sters waarvan Harm Smit en Willeke Koers de rookies waren. Jan Ticheler en Laura den Otter waren al eerder eens mee. Floor van der Wilt , Jan Heeres, Harry Hansma en Flip van Leeuwe waren de routiniers. Jolle Landman en Jack Schoenmakers deden de planning en faciliteerden de kook-activiteiten en niet te vergeten de koeling. Het was nl. weer warm, om niet te zeggen heet op de trip.
Na een soepele heenreis werd de eerste dag meteen aangepakt: Jolle had uit een cyclo in de regio Sion 3 delen geknipt. De route begon met een stevige klim nabij Verbier waar de Croix de Coeur meteen voor wat problemen zorgde: warm (kramp voor Harry), pittig (genoeg voor vandaag voor Laura) en een opspelende velg (meerdere scherpe randjes in Willeke’s achterwiel). Dat bleek in de eerste meters na de top: een stel wegwerkers brachten haar met hun vrachtautootje met fiets en al terug naar boven, waar een houtje touwtje oplossing (neen, geen dure Zwitserse Franc biljetten onder de binnenband) de oplossing bood.
De rest reed door en arriveerde in groepjes weer op de camping. Waar als gebruikelijk na uitpuffen de warme hap op een scottelbraai werd bereid. Meestal door Jan H, soms ondersteund door Jan T en Laura.
De tweede dag ving aan zonder Harm (fiets nog niet OK). Niemand reed de geplande route volledig. Een deel van de groep sneed af en ging in de middag op (zieken)bezoek bij STW-er Pieter Breeuwer, die in Lausanne woont. De anderen zwoegden nogal in de hitte en dat leverde een interessant plaatje op.
Willeke en Jack staken af via een niet verkende route. Onderweg was een paar keer lopen nodig. Onderaan bleek waarom: de steilste helling ooit op een bord gezien stond daar aangeduid.
Dag 3 in Sion werd Harm’s debuut, op sleeptouw genomen door Floor en Jolle. Het was pittig voor hem, ook al stond een ‘korte’ route (100 km/1316 hm) op het programma. Harry en Flip gingen op Flips’ verzoek naar de Furka- en de Grimselpas. Best leuk, ware het niet dat nogal wat motor- en oude auto-toeristen er de stilte verstoorden.
Na afloop reden we 350 km naar het noorden naar Schönau im Swarzwald. We haalden Chinees
en keken onze ogen uit op de camping. Een aantal bewoners haalden het aantal sterren in de
waardering nogal naar beneden. Maar het tentveld was best OK.
Dag 4 in Schönau was goed te doen: klein stukje à 14% en een kleine wegwerkers-afzetting waar Jan H zich op vastreed. In Staufen was er een prima plek om te lunchen. Flinke stukken gebak werden verslonden met Jan T. als uitblinker.
Van de groep waren vandaag Jolle, Floor, Jan T. en Willeke de doorbijters die de hele route aflegden.
Dag 5 zou wat minder soepel verlopen. Ook hier ging de temperatuur weer flink de hoogte in. Jack had zich voorgenomen een keer voor de hele route te gaan. Met Floor, Jolle en Jan T. vertrok ie wat eerder en al snel dook de hoogste top in de regio (de Feldberg) op. Onderweg bleek dat deze klim eigenlijk deels voor fietsers was afgesloten (mopperende Duitsers: negeren zou ik zeggen). Jolle belde de anderen, die na enig puzzelen een eigen parcours reden. De voorgenomen rustige dag viel daarbij wel voor ze ‘in het water’. Het werden toch 110 km. Niet voor Jack, die een beetje onpasselijk werd van de warmte en op eigen gelegenheid tot 90 km kwam.
Dag 6 (slot) was voor de meesten wel harken geblazen. Harm ploeterde met zijn materiaal en de anderen met hun lijf. Wel genoten van een lekkere lunch in Oberweiler.
De trip werd ’s avonds afgesloten met een bezoek aan de pizzeria. Met qua formaat meer dan behapbare pizza’s en een bijzondere bestelprocedure: de bestelling graag op menu nummer opgeven en bij uitserveren graag de naam van de bestelde pizza reproduceren.
De thuisreis de dag erna verliep verder prima.
Conclusie: het was weer een best pittige versie dit jaar met een prima groep en veel plezier onderweg.